nuk dëshiroj të shkruaj për çdo natësesa njeriun do e vrisjasesa ndjenjën do e mbysjasesa dhimbjen do e mbylljasesa birrën do e hapjasesa muzikën do e dëgjojasesa jetën time do e përfundojapër çdo natë të jetës simedo e shijoja si të fundit natë të jetës simetë pafundmes të dashurës jetë që e kamqë prapë se prapëmbetet gjëja e vetme që më donqë më ledhatone që më gjuan sa andej e sa këndej.
nuk dua të shkruaj për çdo natëpër flluska birre që më bëjnë të buzëqeshipër kujtime që më lumturojnëe nuk dua të tregoj për çdo natëqë njeriu është përbindëshqë jeta është mute muti është jetëkur e nxjerrim nga prapanica jonënxjerrim aq shumë gjëra të tonate nuk dua të shkruaj për çdo natësesa palidhjeështëdikush të lexoj edhe diçka të neveritshme timen.
nuk dua të shkruaj për çdo natësesa ndjehem keq që shkruajku përmes shkrimitpo ju tregojqë nuk dua të shkruaj,e këtu bëhem bipolarsikurse të jem një ari polarqë jetoj në vetmiatje larg ku njeriu nuk shkele mua njeriumë bën të pyes për çdo natë vetençfarë do të thotë të jesh i tillë.
nuk dua të shkruaj për çdo natëpër të treguar më shumë për veten timee për të lënë edhe më shumë pyetjepër vetën timeqë ende pyet vetvetense çfarë nënkupton ai.
nuk dua të shkruaj për çdo natë,po u shkrua edhe kjo.
10 prill 2017