t’qifsha n’jetën që asgjë nuk t’jepe krejt t’i merr e t’le duarthatëe mbet pa jetuar për shkak të të tjerëvee ajri shfrytëzohet pa kuptim nga këtae njerëzit frymojnë e nuk ekzistojnëe disa nda ne si qenie racionalembesim pa ajër për shkak të tyree njerëzit nuk bëhen kurrë njerëz.
t’qifsha n’jetën që nuk na e jep rastinrastin të jetojmëe të tregojmë vetvetenpor mbesim të vetmuar në dëshpërimnga injoranca e njerëzvee nga negativiteti gjithandejqë është shpërndarë si murtajëvdekja e zezë e ditëve të sotme.
t’qifsha n’jetën kur nuk ka dashurie njerëzit ngjallin urrejtjee kur dy njerëz nuk arrijnë vërtet t’duan njëri-tjetrinpor kur dy njerëz vërtet dashurojnëpërqeshen e paragjykohen sikur t’ishin heretikëe sikurse dashuria është mëkat hyjnorpor dashuria është i vetmi gjëqë i jep kuptim ajrit që e marrime nga ky ajër frymojmëpor dashuria na bën të ekzistojmë.
t’qifsha n’jetën që nuk ka pamje të qartëku e ardhmja na vjen e papërgatiture pa fajin tonë vritemi nga fatiqë fare nuk ekziston ashtu sikurse zotiide të plota e të pakuptimtaqë na sjellin neveri e asgjë më tepëre na e shkatërrojnë jetën e na lënë pa dashniku qifsha n’to ngase nuk na nevojiten.
t’qifsha n’jetën që nuk e jetojmëe planifikojmë ta kërkojmëpor në fund kurrë nuk e gjejmë e nuk e arrijmëidenë e të jetuarite t’qifsha n’ide ngase nuk na nevojiten.
12 prill 2014