ajo vdiq dhe morri me vete gjithçka,e morri dashurinë time,e morri zemrën time,i morri kujtimet e miae morri gjithçka nga unënga unë që identifikohesha me tëe nuk mund të jetoj pa të.
ajo vdiq e më la vetëmnë një botë përplot egërsiraku atë e konsideroja engjëllin tim mbrojtëspor e cila më la pa mbrojtjen e sajkundër njerëzve të pafytyrëqë si maskë përdorin engjëjpor përbrenda janë përbindësha të tmerrshëm.
ajo vdiq e më la të vetmuare në njëfarë formedhe unë vdiqa me tëngase ajo ishte jeta imearsyeja pse jetoje tani zgjohem pa vullnete me vullnet e pres mbrëmjen që të bie në gjumëe ta shoh atë në ëndrrat e miaku ajo ende nuk ka vdekur.
ajo vdiq e më la të verbërsytë e mi ushqeheshin me bukurinë e sajme atë bukuri të rrallë natyraleqë e bënte të ishte vërtet hyjnoree dashuria për të më bënte të mendojaqë jeta me të është pa funddhe ne jemi të bekuar me pavdekësipor vdekja e saj më bën çdo ditëqë ta pres vetë vdekjen me padurim.
ajo vdiq e u bë hie shkoi lart në qiellqë të më shikoj për çdo ditëse sa shumë vuaj për të.
ajo vdiq e u bë hiqqë po ky hiq për mua është gjithçkae unë ende jetoj me idenëqë të dashuroj po këtë hiq.
ajo vdiq e nuk ekziston mëe ajo nuk merr më frymëedhe pse në të vërtetëajo kurrë nuk morri frymëe kurrë nuk ekzistoisi qenie njerëzorepor vetëm si pjesë e ëndrrave të mia.
01 prill 2014