po atë natë kur qielli ishte i qetë,nuk binte shi e nuk kishte erë,e mund të shikoja përmes atij qiellite të shihja të tërë universin.
po atë natë kur vetëtimat dëgjoheshin ngado,e shiu binte pa u ndal,njerëzit qëndronin të ngujuar nëpër shtëpiae të gjitha dritat ishin të lëshuara.
po atë natë kur buronte i ftohti acar,njerëzit mblidheshin afër vetes,e i gjithë qyteti ishte i bardhë,mjegulla nuk të lejonte të shihje ndonjë gjë qartë.
po atë natë kur e gjithë familjamblidhej të festonte me verë nëpër duar,e në televizor shfaqeshin idiotësiapor që të gjithë qeshnin, a thua vallë pse?
po atë natë kur rrugëve të qytetit nuk shihej njeri,era frynte nga veriu,e gjethet binin pa u ndaltë na kujtonin që erdhi vjeshta.
po atë natë të nxehtë verekur i gjithë qyteti ishte i mbushur me njerëz,që të gjithë që e prisnin natëntë dilnin të argëtoheshin pa u ndal.
e po këto netët që i shijoja i vetëm në shtëpimasturboja mbi foton tënde.
31 janar 2014