edhe unë kisha një jetëe jetoja me dashuri të plotëe në të fusja gjithçka të mirëe për çudi mendoja të jetoja gjatëe të doja edhe më shumë atë e të tjerëtmendoja që dashuria do të ishte më e bukura gjëe të pasurit një jetë ishte interesanteishte interesante çdo gjë që kishte lidhje me muangase jetoja dhe unë atëherë,e gjithë bota ishte e imjapoli verior më simbolizonte një kraharor të fortëpoli jugor më simbolizonte një zemër të butëlindja më simbolizonte fillim dashuriee në fund në atë perëndim të përvuajturu simbolizua fundi i një dashuriefundi i asaj jete që ishte dhe e imja.
edhe unë jetoja dikur,jetoja me shpresën se një ditë do të ishte më mirëedhe pse atëherë ishte shumë mirëe ishte interesante që si çdo njeri tjetër që jetontelypja më shumë e më mirëe tani i pa jetë çdo gjë që kërkojështë çdo ditë një arsye e madhepër një buzëqeshje të vogël në fytyrën time,rrudhat ndoshta nuk simbolizojnë aq vjetpor simbolizojnë aq shumë ditëqë frikësohem edhe t’i numërojngase për çdonjërën nga ato ditë jetova dhe unë,ato ditë ishin ditë të mia përplot jetëe isha unë dhe dashuria ime përplot jetëe tani unë i pajetë kërkoj lindjen e një dite të repor kjo lindje sjell më vete dhe një perëndim të menjëhershëm.
edhe unë kisha atë jetën imagjinare,për çudi edhe unë ëndërrojae për çudi edhe unë ndjehesha që kisha shpirte për çudi edhe unë ndjeja mëshirëe për çudi mendoja që kishte lumturi,por si i pa jetë shkatërrova ëndrra të bukura dashuriejo me vetëdijen time,si i pajetë mbeta dhe i pashpirtu bëra aq material sa dhe kur ndjeja isha pandjenjapa vetëdijen time racionale,prapë i pa jetë u bëra aq kinse i fortë sa nuk ndjeja mëshirëngase ishte veti e të dobëtëve të ishin të pozicionuar ndryshepor prapë pa vetëdijen time,e tani prapë i pajetë besoj në vuajtjee nuk do arrij kurrë qëllimit të tipit nirvanae nuk kam arsye për tu lumturuar plotësishtu krijova edhe në këtë formë pa vetëdijen time.
edhe unë kisha një jetë,ishte një jetë tjetër e lumtur e përplot ngjyraishte fëmijërore e kishte çmenduri të bukuraishte e pastër ashtu sikurse i ftohti i dimritkur bien aq shumë fjollëza bore,e tani si i pajetëpo filloj të krijoj një jetë të reqë për çudinë më të madhe prapë po jetojqë për çudinë më të madhe prapë do buzëqeshiqë për çudinë më të madhe edhe si i pa jetëunë po jetojedhe nëse po jetoj i vetëm pa atë copëz dashuriepor po jetoj në bazë të plot ditëve përplot jetëe shkuara po më krijon mallqoftë mall për një jetë të re të krijuar nga një hirhir i lumturisë prej së cilës ngjallemsi një feniks i përvuajtur që dëshiron të dashuroj,qofsha prapë me jetë.
07 shkurt 2015