aq vonë e aq herët që ështëqë për çdo njeri vlen ndrysheqë për çdo njeri shijohet ndryshekjo natë e cila na bën të reflektojmëmbi vetët tonambi veprimet tonambi jetët tonambi zgjedhjet tonambi atë çfarë do ndodh në fundqë nuk është fare zgjedhje e jonaqë nuk është më fare jetë e jonaqë nuk është më veprim i joniqë nuk jemi më ne.
arrijmë të besojmë që jemi të mirëduke ofenduar çdokënd që e shohim në rrugë çdo ditëduke ndjerë neveri ndaj çdo fytyre që shohim çdo mëngjesduke pështyrë në gjithçka të mirë që dikushdikure mendoi dhe e bëri kundrejt nesh,kundrejt këtyre qenieve të neveritshmeqë esenca e krijuar pas ekzistencës së tyreështë e tëra mut.
2am,orë e hershme e kësaj dite të ree cila si çdo ditë tjetër do na bëj të mos duam vetentë jemi të zhgënjyer nga vetjatë qajmë për çdo moment që kemi jetuare të mallkojmë pse po ekzistojmëe të lutemi që një ditë të jemi mirëe në fund të ditës të biem në gjumë si ateistë.
dy e mëngjesit,prapë vendosa të flas palidhje.
30 shtator 2016