sa herë që jam i pikëlluarbëj një shëtitjenë qytetin tim që nuk ia vlen të shëtitëshe thjesht sheh ndërtesa që nuk pasqyrojnëvendbanim të njerëzvee pikëllohem edhe më shumëqë aq shumë po mendoje po harxhoj energji timenduke futur hundët në punëte politikanëvetë atyre që kanë futur aq shumë duartnë xhepat tanë.
kur jam i pikëlluarmundohem të qaje të largoj çdo pikë mllefie nervozëqë më jep çdo moment i të jetuaritpor prapë se prapëmë duhet të mendojkur nuk jam i pikëlluarçfarë do të bëjapor a thua vallëka momente të tilla?
pikëllimiështë gjendje natyrore e njeriute një lufte për të jetuare për të vdekurpër të arritur fazëne cila i jep kuptim jetës së çdo njërit nga neduke na e përfunduar atëe duke na treguar sesa të parëndësishëm që jeminë historinë tonë.
pikëllimmë fal pak edhe tinë ashensornë parknë trotuarnë rrugënë shkollënë kafiterinë çdo moment kur mendojqë jam unëe ky unëmendon për tyduke të menduar se kush mund të jesh tiqenie e paqeniedashuri e padashuruarjetë e pajetuardëshirë e parealizuarunë,jo unë.
edhe këto momentekanë rëndësitë tregojmë gëzimin tonëashtu si vdekja i jep kuptim jetëspikëllimi i jep rëndësi gëzimitçdo moment i joniprapë se prapënuk duket të jetë i joni.
unë i pikëlluari pirëjo edhe aq i pirëpor jo edhe aq i pikëlluarsa do të mund të ishapo të isha unëvërtet aq unësa unë e shoh veten time,vetë unë.
08 qershor 2017