njeriu

njeriu,kjo krijesë me dy këmbëe që qëndron me shtatin lartëkinse është krenar për veten e tije tërë kohën mundohet të mendojkinse e di çfarë është ndjenja e të menduarite gjithmonë do mbetet majmunmë majmuni ndër majmunëte do rrëzohet në fijen e perit të merimangësqë është procesi i tij evolutiv.

njeriu,ky kameleon fytyrashqë nuk arrin kurrë të jetë vetvetjaku mendimi i përgjithshëm ia mbyt individualenatë perceptim individual që e bën të quhet njerie po ajo krenari për vetveten humbete gjatë tërë kohës pendohet për kalimin e kohëse gjatë tërë kohës qëndron me kokën mbrapaku në të kaluarën e planifikon të ardhmene po ky kameleon lëkurenuk është kurrë komod në veten e tije i do aq shumë të tjerëtarmikun më të madh e ka vetvetenpor në të njëjtën kohëdëshiron të jetë mbi të tjerët e të jetë zot i tyree kurrë nuk arrin të jetë zot i vetese i mendimeve të vetapor është skllav si gjithë të tjerëtskllav i iluzioneve të krijuara nga vetë aipor skllavopronari nuk gjendet askunda thua vallë nuk ka vend për një iluzion më shumëa thua vallë kur do shkatërrohen këto iluzionea thua vallë mos është dhe vetë njeriu iluzioniluzion mbi iluzione.

njeriu,kjo krijesë që dëshiron të jetë e dashur nga të gjithëndërsa i duket turp ideja që t’i dojë të tjerëtnuk e kupton rëndësinë e të falurit dashurie dëshiron të duket i ngurtëkinse ai nuk mundet të ndjeje lotët nuk janë për tëpor vetmia e tij është e mbushur me ndjenjame ndjenjën e hidhërimit që nuk i falet dashuripor që të marrësh diçka duhet dhe të japësh diçkae që të marrësh dashuri duhet të falësh dashurie prezenca jote duhet të shkaktoj buzëqeshjea thua vallë ekziston ky njeri i mrekullueshëmapo unë po ëndërroj syhapurpër diçka që nuk shihet as symbyllurazi.

njeriu,kjo qenie që gjatë gjithë kohës tenton lirinëpor kurrë nuk e kupton që gjendet nën zinxhirgjendet nën zinxhir mendimeshqë e ndalojnë dhe të mendoj sesi arrihet liriae nuk e kupton që thelb i tij është liriatë i hiqen zinxhirët e përgjegjshmërisëe të harroj që ekziston dhe tjetrideri sa të arrij të gjej vetveten e të arrij të ekzistoje ekzistencën e tij ta bëj aq absurdesa vetëm atij t’i duket kryevepërkryevepër e shkruar në gjak njeriu e të dallohet ngadoe mundësia e të jetuarit vetëm një herëtë lakmohet shumë herë.