në asnjë rrugëe në asnjë periudhëe asnjë ditë të jetës simemë nuk jam i vetëme nuk ndjehem i vetëmpërderisa me mua është gjithnjë ajoajotë cilën e dua aq shumë.
ajosë cilës dua të ja mbaj dorën përjetësishte ta dua po aq gjatëqë jetën time e bën aq më të bukure aq më të vlefshmeme atë që e kam me tëe me atë në jetën time.
besoja që njihja jetënpor e kuptova që nuk kam njohur asgjë.
besoja që kuptoja ndjenjatpor e kuptova që nuk kam kuptuar asgjë më parë.
besoja që jeta ishte e lehtë për të u përfunduarpor tani është aq e vështirë që diçka e tillëmund të përfundojë për shkak të jetës.
besoja që vuajtja ishte gjendje konstantee kuptova që mund të jetoj edhe më mirë se aqe shumë më ndryshe sesa ashtu.
besoja që nuk do buzëqeshie tani ka momente kur nuk e kujtojqë ndonjëherë më parëmë ka munguar buzëqeshja në fytyrën time.
të dua albinëme ndjenjën më të pastër njerëzoretë dashurisë sime të përjetshmeme të cilën dua të jetoje prej të cilës ndjej jetën tani.
të dua ngase për shkak tejeshkrova më në fund diçka të bukurmbi dashurinëqë e ndjej për tye përmes kësaj dashuriendjeva që ndryshoi gjithçkanë jetën timeqë duket të jetë aq e thatë pa ty.
e dua albinënnë sytë e së cilës dua të e shoh reflektimin time në dashurinë e së cilës e gjej jetën timee në krahët e së cilës e gjej rehatinë kurdo që ndjej diçka tjetëre duart e së cilës dua të i mbaj për aq gjatë sa marr frymëe të cilën dua të e përqafoj me gjithçka timen që e mbaj.
e dua albinëne dua aq shumë albinën.
dashuria ishte ndjenjë e përkohshme më parëbesoja që është diçka në të cilën ne qëndrojmëpor nuk mbahemi,e aq gabim që kisha qenë,e aq bukur qenka të gjesh kësi gabimepa të cilat jeta nuk duket më e bukur.
e dua,e dua përjetësishte nuk dua të ndalem së dashuruari atë.
07 prill 2020